„Bóg się rodzi – witać się Go godzi”

Słowo Arcybiskupa Metropolity Przemyskiego do wiernych Archidiecezji Przemyskiej z okazji wizyty duszpasterskiej, Boże Narodzenie 1993 r.

Bóg się rodzi – witać się Go godzi

Tym pozdrowieniem obdarzaliście się podczas tegorocznych świąt. Tymi słowami pozdrawiają się rodziny oraz kapłani przemierzający naszą archidiecezję z kolędowymi odwiedzinami.

Pragnę w tym roku, Roku Rodziny, podążyć śladami upracowanych kapłanów i wraź z nimi zasiąść, choć na chwilę, w kręgu każdej rodziny naszej archidiecezji.

Tak bardzo chciałbym być obecny w każdym domu. Dzielić radość rodziców, entuzjazm młodzieży i niewinność dzieci; współuczestniczyć w tym, co w każdej rodzinie jest trudne i bolesne.

Wiem, że jest to fizycznie niemożliwe. Dlatego przez ten list chcę być obecny wśród Was.

Tajemnica Bożego Narodzenia, przeżywana w początkach roku koś-cielnego, jest niezmiennie źródłem niepowtarzalnych przeżyć i wzruszeń. Jakże często łamanie się opłatkiem na nowo przywraca sobie zwaśnionych, pokłóconych czy choćby tylko oddalonych przez szarość codzienności. To niezbity dowód, że w tej tajemnicy obecny jest Chrystus, który rodzi się w każdym z nas, w każdej wspólnocie, a tym bar-dziej w rodzinie. Umocnieni darami rodzącego się Boga Człowieka, odnajdujemy w sobie nowe siły do podjęcia na nowo wezwań Ewangelii.

W sylwestrowy wieczór przekazaliście sobie, niewątpliwie, wiele dobrych życzeń, które w Nowy Rok złożyliście w ręce Świętej Bożej Rodzicielki, ufając, że Ta, która doświadczyła lęku samotności i niepokoju o owoc Swego Macierzyństwa, zrozumie i Wasz niepokój i weźmie w Swoje ręce Wasze nadzieje, niosąc je wszystkie razem przed tron Swego Syna.

W ten wieczór ja również przemierzałem w myślach drogę do wszystkich domów archidiecezji i sercem ogarniałem te wszystkie nadzieje i niepokoje. Podobnie jak wielu z Was, myślałem co uczynić, by ten Nowy Rok, w którym Kościół z szacunkiem i troską pochyla się nad tajemnicą rodziny, tajemnicą Domowego Kościoła, przybliżył nas bardziej do ideału, jakim zawsze będzie dla nas Rodzina Nazaretańska.

Ogarniam sercem wspólnotę kapłanów pracujących w tak trudnych i często niesprzyjających warunkach. Chcę wobec Was, rodzice i dzieci, wyrazić  im moje podziękowanie  za tak wielki trud ewangelicznego znoju, wykonywany na wielu polach pracy katechetycznej, duszpasterskiej i administracyjnych. Polecam ich Waszym modlitwom i Waszej trosce. Niech ci moi bracia i synowie, których rodzę w misterium biskupiego powołania, będą także Waszą troską i – oby Bóg to sprawił – Waszą radością.

Przez modlitwę swoim pasterskim sercem ogarniam Was – drodzy ojcowie, i Was – matki. Zdaję sobie sprawę z ogromu trudu, jaki stoi przed Wami w tym nowym roku. Podobnie jak Wy, z zatroskaniem patrzę na nadzieję rodzin i Kościoła, jaką są dzieci i młodzież. Z nie mniejszą troską pytam siebie, co uczynić, aby uchronić młode pokolenie przed zagrożeniami, których tak wiele i które zbierają obfite żniwo zagubionych i zbuntowanych.

W imię tej troski zapraszam wszystkie rodziny do wspólnej modlitewnej krucjaty o odnowę moralną, o przywrócenie blasku zagrożonym wartościom. Zachęcam Was do wspólnej modlitwy za siebie i za tych, którzy nie rozumieją potęgi modlitwy. Proszę o przywrócenie znaczenia wspólnocie rodzinnej, gromadzącej się przy wspólnym stole, na którym kładzie się chleb codzienny i miłość, z jaką ten chleb jest wypracowywany.

Polecam Waszym rodzinom dzieło chrześcijańskiego świadectwa, które jest zawsze źródłem nowych jakości w świecie i duchowym rodzeniem nowych świadków Chrystusa.

Świat współczesny potrzebuje dziś świadków świadomych i kompetentnych. Obserwujemy wspaniały rozwój wielu dziedzin nauki. Cieszymy się, kiedy nasze dzieci, zdobywając wiedzę, stają się naszą dumą i radością. W świecie pomieszanych wartości potrzeba także w Koś-ciele ludzi, którzy są świadomi swojej wiary, którzy, nie zaniedbując wzrostu wiedzy w swoich profesjach, dbają także o pogłębienie swojej świadomości religijnej. Stąd rozpoczęliśmy w naszej archidiecezji działania mające nas przygotować na przeżywanie dwutysiąclecia chrześcijaństwa i tysiącletniej rocznicy misyjnej działalności św. Wojciecha. Pragniemy uczynić to przez włączenie się w prace II Polskiego Synodu Plenarnego. Szczegóły przekażą Wasi duszpasterze. Ja pragnę jedynie prosić i zachęcić, byście ochotnie odpowiedzieli na ich apel.

Już dziś cieszę się nadzieją naszego wspólnego spotkania 3 maja 1994 roku w Matce kościołów – Archikatedrze Metropolitalnej. Jestem przekonany, że wielu z Was przyniesie na to spotkanie bogate owoce, zrodzone ze współdziałania z łaską Bożą.

Wydaje się, że szczególnie ważną rzeczą jest unikanie „akcyjności” naszego działania duszpasterskiego, które powinno być systematyczne, stałe i cierpliwe, zmierzające do celu, jakim jest pogłębienie wiary i życie wiarą. Wielką pomoc może tu ofiarować dobra katolicka gazeta, czytana systematycznie w rodzinie. Oby ten rok przyniósł we wszystkich naszych parafiach ożywienie zainteresowania prasą i książką regigijną i przysporzył każdej parafii ludzi, którzy przez osobistą refleksję i korzystanie z propozycji duszpasterskich pogłębią swoją świadomość religijną.

Zamierzamy w tym nowym roku być częstszymi gośćmi w Waszych domach przez diecezjalny dodatek w tygodniku Niedziela, który wielu z Was czyta. Przez to czasopismo będziemy mogli każdego tygodnia przybliżać Wam wydarzenia i sprawy naszej archidiecezji. Zachęcam do lektury tych, którzy już są czytelnikami Niedzieli, a także i tych, którzy jej jeszcze nie znają. Odtąd będzie to nasza gazeta.

Przyjęliśmy z okazji tych świąt wiele życzeń. Pozwólcie obdarować się życzliwym słowem Waszego Biskupa. Przed nami Nowy Rok, który jest naszą drogą do Boga. Stąd chcę Wam życzyć tak, jak życzył stary Tobiasz swojemu synowi ruszającemu w drogę. Drodzy rodzice, kochana młodzieży i dzieci, niech w tym roku Bóg, który jest w niebie, ma Was w Swojej opiece, niech Was prowadzi czystych i zdrowych, a anioł Jego niech Wam towarzyszy i zachowa cało (por. Tb 5, 17). Niech zadatkiem spełnienia tych życzeń będzie moje pasterskie błogosławieństwo, które-go z serca Wam udzielam. W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wasz Arcybiskup X Józef Michalik

2017-06-16T19:31:57+00:00 25 grudnia 1993|Inne|