„Droga Krzyżowa” – Słowo wstępne

Nabożeństwo znane w Kościele katolickim jako „Droga Krzyżowa” jest formą nabożeństwa biblijnego. Przy poszczególnych stacjach rozważamy Mękę Pana Jezusa posługując się śpiewem pieśni, tekstem Pisma świętego, rozważań, współczujemy i adorujemy Cierpiącego Zbawiciela i Jego Matkę. Można „obchodzić” Drogę Krzyżową indywidualnie lub zbiorowo, w kościele czy w plenerze, ale duchem staramy się być blisko Jezusa; tak oto pokonamy czas i przestrzeń, wejdziemy w atmosferę tamtego Wielkiego Piątku, kiedy trzydziestotrzyletni Jezus z Nazaretu, Boży Syn, umierał za nas na krzyżu.

Droga Krzyżowa to nabożeństwo, które ujawnia bogactwo uczuć: miłość do Zbawiciela, współczucie wobec wielkich Jego cierpień, współcierpienie z Matką Najświętszą i Niewiastami, wdzięczność wobec Szymona i Weroniki, niechęć i bezradność wobec oprawców. Jest to jednakże i wielka szkoła wiary: nie ma tu miejsca na nienawiść wobec niesprawiedliwych Żydów czy tchórzliwych Rzymian, bo właściwie przyczyną śmierci Jezusa jest grzech Adama i nasz, grzech mój, najbardziej ukryty, który trzeba odpokutować, wyznać Zbawicielowi i pokonać Jego łaską.

Pomocą w przeżywaniu Drogi Krzyżowej i Męki Pańskiej są teksty modlitw (wielkich świętych i teologów, prostych wyznawców czy papieży), pomocą mogą być obrazy i figury, które pokazują przeżycia artysty i dobrze jest, jeśli potrafią i nas ukierunkować na przeżycie Jezusowego cierpienia.

Artyści mają swój język, często tajemniczy, czytelny bardziej intuicją niż podległy zasadom i kanonom komunikatywności międzyludzkiej. Podobnie bywa i w poezji, że niekiedy niedopowiedzenie pobudza bardziej niż słowa do kreatywności poetyckiej, do większej refleksji, i nas niejako czyni twórcami dzieła.

Zarys postaci „niedopracowanej” i „wystrzał” nieoczekiwanej kolorystyki, podobnie jak kontrastowość użytych form (wklęsłość i uwypuklenie) czy różnorodność materiałów, zawiera głębszą myśl artystów – autorów Drogi Krzyżowej w Kościele Chrystusa Króla w Jarosławiu. Czasami taka prowokacja artystyczna prowadzić będzie do refleksji modlitewnej, dając dowód sakralności dzieła.

Nowoczesny kościół domaga się nowoczesnego wystroju, do współczesnych ludzi trzeba przemawiać współczesnym językiem – nawet najpiękniejsza polszczyzna ks. Piotra Skargi dzisiaj jest niezrozumiała, trzeba ją „przetłumaczyć” na aktualny język polski. Jeśli tłumacz jest artystą powstanie tekst piękny, wierny oryginałowi i czytelny.

Twórczy artysta, stający wobec dzieła sakralnego, widzi się wobec trudności spotęgowanej: ma przemówić językiem nowoczesnym, ale nie zrywającym z tradycją, ma ukazać przeżycia wiary, ale jakże trudno to co niewidzialne i duchowe wyrazić pędzlem czy dłutem, a przy tym nie profanować sacrum i nie sakralizować profanum! Dzieło sztuki sakralnej jednocześnie ukazuje i zasłania, ale zawsze powinno pomagać w modlitwie, wyzwalać ją, budzić przeżycie piękna i tęsknoty za dobrem.

Czy się to udało w jarosławskim kościele, czy Droga Krzyżowa, którą ukazuje ten album zachęci do modlitwy, pomoże w przeżyciu męki Pana Jezusa i nawiązaniu kontaktu serca z Nim samym – pokaże czas. O ile więcej go poświęcimy na modlitwę przed poszczególnymi stacjami, o tyle szanse na odnalezienie wymiarów ukrytych w dziele wzrosną. Każda ze stacji jest dziełem sztuki, ale zadaniem jej najpiękniejszym to kierować do Boga, Dawcy i Stwórcy dobra i piękna.

Łaska i błogosławieństwo Pana Jezusa Ukrzyżowanego niech towarzyszą Księdzu Proboszczowi i wszystkim, którzy tworzą żywą rzeczywistość jarosławskiej parafii Chrystusa Króla, aby była mocna wiarą i przynosiła widzialne owoce jej piękna. Jednym z nich staje się Droga Krzyżowa ukazana w tym albumie.

+ Józef Michalik
Abp Metropolita Przemyski

2017-12-17T16:04:59+00:00 17 grudnia 1997|Wstęp do książki|