Dziś rozpoczynacie wielką pasterską i kapłańską, świętą posługę

Przemyśl, 11 czerwca 2011 t. Tekst homilii abp. Józefa Michalika, metropolity przemyskiego, wygłoszonej podczas święceń kapłańskich w archikatedrze przemyskiej.

Umiłowani Bracia w powołaniu

Drodzy Bracia i Siostry

Kochani Neoprezbiterzy

Liturgiczne wspomnienie św. Barnaby [zwanego apostołem, mimo, że razem z Pawłem włączeni zostali do tego grona jako pokolenie już poapostolskie] zachęca nas, abyśmy starali się dobrze wsłuchać w Słowo Boże i dosłyszeć Boży głos w każdym, – a szczególnie w naszym, osobistym powołaniu.

Św. Mateusz w rozdziale 10 swej ewangelii wyraźnie relacjonuje historię utworzenia kolegium apostolskiego. Pan Jezus osobiście rozpoznaje swoich uczniów i powołuje konkretnych Dwunastu podając ich imiona. I tak będzie zawsze. Udziela im także władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości (Mt 10, 1nn.). Następnie posyła, dając wyraźne wskazówki, co mają robić i jak się mają zachować w konkretnych sytuacjach: Idźcie i głoście: Bliskie jest Królestwo niebieskie. Otwiera się wielka i piękna perspektywa czasów nowych.

Jednakże aby się Boże dobro mogło zrealizować potrzebna jest pełna współpraca ludzi, otwarcie drzwi i przyjęcie posłańca wraz z treścią jego przesłania. A przyjęcie Królestwa Bożego, ogłoszenie Chrystusa Królem, to nie deklaracja tylko czy formalne proklamowanie, ale nawrócenie, zmiana życia, wyjście z ciemności grzechów do światła i nowego, Bożego stylu, czyli Chrystusowego sposobu zachowań.

Pan Jezus wie, że to pójście za Nim jest wielkim i ważnym wyborem. On gotów jest pomagać w jego odkryciu, przyjęciu i zrealizowaniu, ale konieczna jest współpraca wybrańca. I dlatego parę wierszy dalej tłumaczy a może nawet przestrzega niedoświadczonych neofitów: Oto ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże a nieskazitelni jak gołębie. (Mt 10, 16).

Apostolska, ewangelizacyjna posługa wymaga więc ludzkich cech, skoro ma być realizowana wśród ludzi. Roztropność i wiedza, nieskazitelność i odwaga, nawet wśród wilków, ochronią „owce” Jezusowego wybrania.

Dwunastu uczniów posłuchało. Poszli i głosili Królestwo Niebieskie. Pomnażała się wiedza o Jezusie i budziła się wiara w Niego. Mimo wstrząsających wydarzeń, mimo zdrad i zachwiań, głoszenie Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Mesjasza – Zbawiciela przynosiło owoce. Słyszeliśmy relację Łukaszową, że wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana (Dz 11,21). To już nie tylko Dwunastu, ale kolejne pokolenie wybranych apostołów głosi ewangelię. Pojawią się liczni, wśród nich: Barnaba i Paweł, którzy przez rok pracują razem i nauczają.

W ich pracę – posługę wkracza Duch Święty, polecając wyraźnie: Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem. Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich. A oni wysłani przez Ducha Świętego poszli… (Dz 13, 1nn).

Historia Piotra i Barnaby, Szawła i Jana, to historia każdego z Was, drodzy Neoprezbiterzy . Na każdego z was po poście i modlitwie, po latach postu i modlitwy, zostaną włożone ręce i zostaniecie posłani ustami Kościoła, biskupa, a tak naprawdę to przez Ducha Świętego aby przedłużyć misję apostołów a raczej misję zbawczą samego Chrystusa, jedynego Kapłana Nowego Przymierza, bo to w Jego kapłaństwie uczestniczymy i Jego mocą nasze poselstwo sprawujemy.

Powierzenie misji duszpasterskiej jest dla biskupa znaczącym momentem ojcowskiej odpowiedzialności wobec swojego prezbitera. Św. Hieronim napisał słowa, które można zastosować w tym kontekście: (List do Nepocjana prezb. PL 22, 534). Kapłaństwo to przede wszystkim codzienna ofiara Chrystusa uobecniana przez nas na ołtarzu. Ofiara pojednania ludzi z Bogiem, ofiara uwielbienia i prośby, czyli zatroskania o to, co dla tych, których kocham jest najważniejsze.

Jan Paweł II w encyklice o Najświętszej Eucharystii przypomni, że kapłańską służbę i ofiarę składa się in persona Christi, a to oznacza coś więcej niż w zastępstwie Chrystusa, to oznacza w Chrystusie, w Osobie Boga-Człowieka, w głębi utożsamienia się z Nim. A utożsamienie się, to naśladowanie a nawet więcej, wchodzenie, bycie (egzystencja) w Jego miłości do Ojca, w ból nad grzechem i współczucie z cierpieniem człowieka chorego i zranionego duchowo. Kapłańskie posługiwanie ma bezpośrednie odniesienie do Chrystusa i wchodzi w relację z Trójcą Przenajświętszą (w imieniu ludzi, przez Chrystusa w Duchu Świętym do Ojca) i wymaga przez całe życie, abyśmy doskonalili tę relację trynitarną przez kontakt wiary i miłości z Chrystusem ale także przez stopniowe wchodzenie w coraz głębszą dojrzałość duchową i apostolską, mającą swe podstawy w miłości pasterskiej. Konkluzją bardzo praktyczną tej refleksji jest stwierdzenie, że tylko świętość jest jedynie słuszną drogą kapłana, bo bez niej nasze zjednoczenie z Chrystusem jest złudą. Tę ważną prawdę niezwykle głęboko i pięknie wyraził św. Jan od Krzyża, domagając się nawet od chrześcijanina, aby był przez miłość upodobniony do Chrystusa: Kto Cię ukocha Synu, oddam mu w zamian siebie. I miłość mą ku Tobie złożę w Nim jakby w niebie. Kto niepodobny Tobie, nie uznam go za swego, bom Ciebie upodobał – o życie życia mego (Romance).

Eucharystia jest sakramentem zjednoczenia, ale ono jest owocem wiary i miłości, która nieustannie wzrasta, pogłębia się albo zamiera. Czy pamiętamy, że Pan Jezus do swojej ofiary przygotowywał siebie i uczniów. Przygotowywał nauczaniem, postem i modlitwą, która niekiedy na osobności przedłużała się na całą noc.

Tak. To wielkie wskazanie Jezusowego życia. Bez postu, umartwienia i modlitwy kapłaństwo nie będzie po ludzku dopełnione ani we właściwy sposób twórcze, ani radosne, bo tylko ochotnego dawcę Bóg miłuje a i ludzie nie chcą ofiar wymuszonych ani nie czekają na smutnych, zgryźliwych „świętych”.

Wprawdzie w sakramencie święceń kapłańskich otrzymujemy Ducha Świętego i dokonuje się w człowieku przemiana ontologiczna polegająca na upodobnieniu do Chrystusa, ale wymaga ona takiego stylu życia, który ujawnia „przebywanie z Nim”. Duchowość kapłańska z natury rzeczy jest duchowością eklezjalną (por. JP II, Pastores gregis 11).

Jest jeszcze jedna ważna wskazówka w skuteczności oddziaływania: Św. Barnaba porywał do Chrystusa „wielkie liczby” ludzi, bo był człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary (Dz 11, 24). Duch Święty tak jak i ludzie ma upodobanie w człowieku dobrym, szlachetnym i szczerym, czystym i bezinteresownym.

A zatem praca nad swoim charakterem, nad tym, co zwie się wyposażeniem naturalnym człowieka a co już w pierwszym kontakcie z ludźmi rzuca się w oczy, nie jest bez znaczenia. Moje poważne traktowanie obowiązków, dotrzymane słowo, pracowitość czy punktualność jest miarą gorliwości i jakże często egzaminem z wiary, którą rozwija lub gasi nie tylko grzech ciężki, śmiertelny ale każde odezwanie, gest i każdy odruch sumienia. Czy jecie czy pijecie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie (por. 1 Kor 10, 31), zalecał św. Paweł.

Drodzy Neoprezbiterzy, dziś rozpoczynacie wielką pasterską i kapłańską, świętą posługę. Głębia treści kapłaństwa jest taka, że słusznie nazywamy ją Tajemnicą. Tajemnicę powoli rozpoznaje człowiek, ale odkrywa ją przed człowiekiem tylko Bóg. Chce w nią wprowadzać Ciebie. Będzie to możliwe po wypełnieniu kilku warunków. Pamiętaj, że rzeczywistość Boża, nadprzyrodzoność przewyższa rozum, (ale go nie przekreśla) i mocniejsza jest niż nasze słabości (chociaż ich nie eliminuje). Pamiętaj też, że Bóg jest nam bliższy niż my sami sobie i kocha nas bardziej niż potrafimy siebie kochać i bardziej nas akceptuje niż potrafimy siebie zaakceptować.

Przy tym wszystkim nie zapominaj, że jesteś człowiekiem i będziesz musiał napotkać w swym życiu wielorakie trudności, zawirowania i może nawet uwikłania, w które sam niejednokrotnie się wplączesz, ale sam nie zdołasz się z nich wyzwolić. Wtedy bierz do rąk Ewangelię, Księgę Życia, tam znajdziesz pomoc, bo Słowo Boże jest skuteczne i ostrzejsze niż miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. ( Hbr 4, 12).

Przypomnij też sobie (i przeczytaj raz jeszcze … i jeszcze) historię dwóch uczniów z drogi do Emaus, na której załamani, przestraszeni i duchowo rozbici, spotkali Przechodnia. Nie stronili od Niego, nie zamknęli się w sobie, rozmawiali otwarcie o tym, co ich bolało. A potem, ze zwykłej ludzkiej gościnności i budzącej się przyjaźni, przymusili Go aby został z nimi, skoro zapada noc. Zaprosili i „przymusili” Nieznajomego do wspólnego stołu. Tu Go rozpoznali przy łamaniu chleba.

To ważna i konkretna wskazówka dla nas: w trudnościach wiary, przy zagubieniu kontaktu z Jezusem nie zamykać się w sobie, nie stronić od ludzi, ale z nimi powtarzać gest – znak łamania chleba, czyli rozpoznawać Jezusa w Najświętszej Eucharystii, bo tajemnice swoich zawodów i trudności, grzechów, rozczarowań i smutków jedynie skutecznie rozwikłuje się w obecności Tajemnicy Chrystusowej śmierci i zmartwychwstania.

Chrystus – Zbawiciel, Przyjaciel i Brat jest rozpoznawalny przez wiarę i miłość, ale ten dar pochodzi z wysoka. I dlatego tak wielką pomocą jest modlitwa także ta, którą otaczamy naszych kapłanów i którą będziemy was zawsze otaczać. Modlitwa starszych kapłanów i całego Kościoła, modlitwa z Matką Najświętszą, abyśmy wszyscy stawali się coraz bardziej Maryjni i Chrystusowi, i coraz bardziej czyści, posłuszni Duchowi Świętemu i Kościołowi, który jest przecież żywym Chrystusowym Ciałem na ziemi.

A zatem – Umiłowani Bracia i Synowie, nie ustawajmy w czuwaniu, umartwieniu i modlitwie, bo tylko mocą Bożą można sprawować kapłaństwo, pokonywać antychrysta i własne słabości, i być rzeczywiście najbliżej udzielającej się ludziom świętości Boga. Amen.

2017-06-24T20:40:58+00:00 11 czerwca 2011|Homilia|