Eucharystia – źródłem życia

Spójrzmy na Chrystusa żyjącego w Eucharystii, który uczy nas nowego myślenia. Zauważcie, że w momencie ustanowienia Eucharystii, zanim wypowiedział te słowa nad chlebem i winem, umył Apostołom nogi. Uniżył się wobec swoich zdumionych uczniów i powiedział im, że skoro ja, wasz mistrz i nauczyciel, wam umywam nogi – wy również macie te nogi jeden drugiemu umywać. Wy również macie poczuć się sługami, ludźmi pokory, powołanymi do najniższych posług wobec drugiego człowieka; ludźmi powołanymi do brania odpowiedzialności za zło, za grzech, za brud, który cieknie poprzez tę ziemię z ropiejących ludzkich sumień. Mamy być ludźmi Wieczernika, którzy – tak jak Chrystus – stają obok Niego, by wypełnić najniższe posługi w społeczności, w Kościele, w naszym najbliższym otoczeniu. Oto moi Drodzy, centrum życia Kościoła: Eucharystia, która stanowi o mocy tego Kościoła. Eucharystia, dar Chrystusa, ciągle na nowo przez Ducha Świętego ponawiany, ciągle na nowo pulsujący życiem i dający życie każdemu, kto się do Niego zbliży. Ta sprawowana Eucharystia ukazuje nam Boga obecnego wśród nas. Jest znakiem mocy, znakiem jaśniejącym, dostępnym jednakże jedynie przez wiarę. Potrzeba więc Twojej wiary, wiary nie bojącej się trudów poszukiwania. Potrzeba wiary, która Cię będzie uczyć nowej logiki chrześcijańskiego myślenia.

Zauważcie, że chrześcijańska wiara, to przyjęcie Chrystusa, to przyjęcie Jego autorytetu. To nie jest zdobycie prawdy logiką tylko rozumu człowieka, to jest cała postawa człowieka, wysiłek i akceptacja „logiki” Chrystusowej. On, Pan, zniża się, aby umyć nogi Apostołom. On, Stworzyciel wszechświata, twórca człowieka, na bunt człowieka odpowiada miłością krzyża, uniżeniem wcielenia, decyzją zjednoczenia z rodzajem ludzkim. Zauważcie, że ta nowa logika wymagać będzie od nas nowego wysiłku przykładania wiary do naszego codziennego życia.

Przypomnijmy sobie, że najświętsza Ofiara Mszy Św. to nie tylko ponowienie ofiary Chrystusa, to nie tylko odwołanie się do Wieczernika i Golgoty. Najświętsza Ofiara Chrystusa – Msza Św., to teraz, w tym momencie dla Ciebie, dla mnie, dla świata realizująca się Chrystusowa ofiara. To prawdziwa ofiara Twoja, moja, nasza i Chrystusa. Ofiara wspólnoty Kościoła przed Bogiem. Tak, oto widzimy, że wiara to rzeczywistość, to nie tylko perspektywa umysłu, to nie tylko tęsknota rozrachunku w życiu wiecznym, na sądzie ostatecznym. Wiara to dzisiejsza rzeczywistość, to przeżywanie razem z Chrystusem, branie odpowiedzialności za zbawienie, za grzech i za dobro, które przez tę ofiarę ma przyjść na nas. Próbujmy w ten sposób patrzeć na nasze tajemnice spotkania z Chrystusem.

„Wiara to dzisiejsza rzeczywistość, to przeżywanie razem z Chrystusem, branie odpowiedzialności za zbawienie”. Z kazania wygłoszonego na zakończenie Kongresu Eucharystycznego w Katedrze Gorzowskiej 7 VI 1987 r.
2017-11-27T15:11:07+00:00 07 czerwca 1987|Varia|