Ewangelizacja wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej – program duszpasterski

Program na duszpasterski 1993/94 dla Archidiecezji Przemyskiej.


I.    Uwagi wstępne

Ogólne i powierzchowne jeszcze rozeznanie sytuacji duszpasterskiej naszej archidiecezji mogłoby być następujące:

Diecezja dokonała wielkiego wysiłku i stworzyła strukturę materialną do pracy w parafiach. Sieć kościołów jest dobra, parafie liczne, obsługiwane przez odpowiednią liczbę kapłanów. Związki duszpasterskie ludzi z księdzem są ścisłe w parafiach wiejskich, niezłe w parafiach miejskich (w niektórych nawet bardzo dobre). Katecheza, aczkolwiek angażująca, nie może przytłoczyć księdza (potrzeba, więc katechetów świeckich).

Zmiany społeczne są jednak dziś, tak bardzo mocne i intensywnie destrukcyjne, że istnieje pilna potrzeba unowocześnienia duszpasterstwa. Z „usługowego” stać, się powinno apostolskim (tj. szukającym i pogłębiającym wiarę, która realizuje się nie tylko w życiu kultycznym, obrzędowym, ale rodzi owoce w życiu, tworzy i prowadzi dzieła, wpływa na życie sąsiedzkie, społeczne, polityczne, etc.).

Istnieje pilna potrzeba głębszej formacji kapłanów świeckich (czytelnictwo prasy katolickiej, udział w rekolekcjach zamkniętych, potrzeba zwiększenia czy założenia grup modlitewnych, apostolskich, środowiskowych, etc.).

Znaczenie rodziny w spojrzeniu „naprzód” narodu, Kościoła, parafii, jest zasadnicze. Takie „jutro” jaka rodzina „dziś”.

Ogólnopolski program duszpasterski 1993/94 poświęcony jest rodzinie. Spróbujmy poważnie i odpowiedzialnie przypatrzeć się potrzebom i możliwościom naszej pracy.

II.    Rodzina – wspólnotą osób

Rodzina swoją moc czerpie z miłości osób Trójcy Przenajświętszej, w której Ojciec miłując Syna daje pochodzenie Duchowi Świętemu. Obrazem miłości oblubieńczej rodziny jest związek Chrystusa z Kościołem, za który oddał życie i karmi go ożywiając Duchem Świętym.

Pogłębiając wiarę wchodzimy w głębsze poznanie rzeczywistości ziemskich, a wśród nich także rodziny. Uzdrawiając i umacniając rodzinę stwarzamy warunki do przekazywania wiary, praktykowania jej i wzrostu.

III. Warunki dobrego programu duszpasterskiego

1. Rozeznanie sytuacji

2. Cel działania

3. Wybór środków i realizacja zaprogramowanych działań (z konsekwencją).
Ad. 1.

Ksiądz Proboszcz (razem z Księżmi Wikariuszami) nieustannie ro-zeznaje sytuację w rodzinach swojej parafii. Szczególną rolę może spełnić tu kolęda (uzupełniać kartotekę i poszukać kandydatów do grup duszpasterskich lub modlitewnych) oraz kontakty w kancelarii przy okazji chrztu, bierzmowania czy I Komunii św. Wyjątkową okazję do poznania rodziny daje katecheza, gdzie zachowanie dziecka, poziom jego wiedzy religijnej itp., mogą powiedzieć więcej o sytuacji w rodzinie niż inne, bliskie nawet z nią sąsiedztwo. Pomocą w rozeznaniu sytuacji będzie lektura studium poświęconego rodzinie, itd. Celem usystematyzowania kontaktów duszpasterzy konieczną rzeczą będą obowiązujące w diecezji narady duszpasterskie (raz w tygodniu dla parafii mającej więcej niż jednego kapłana).
Ad. 2.

Duszpasterz po rozeznaniu sytuacji powinien postawić sobie wyraź-ny cel, jaki w najbliższym roku zamierza osiągnąć, to o co mu będzie chodzić w różnych działaniach duszpasterskich. Jest to bardzo ważny element naszej duszpasterskiej „mądrości”. Cel zadecyduje również o środkach, jakie wybierzemy, aby go osiągnąć.

Celem (zewnętrznym) tego roku, duszpasterskiego w naszej archi-diecezji będzie ożywienie (stworzenie) struktur, które pomogą zapewnić stałą formację rodzinną. Mam tu na myśli:

a) kursy duszpasterskie przygotowujące do małżeństwa, odbywane regularnie – w parafiach większych corocznie, w mniejszych co 2 lata,

b) katechezy dla rodziców i – świadków przed sakramentami chrztu, bierzmowania i I Komunii św.,

c) założenie grup „Kościoła Domowego” (Oazy Rodzin), bądź innej grupy duszpasterskiej poświęconej rodzinie,

d) przygotowanie doradców parafialnych życia małżeńskiego etc.,

e) przeżywanie w rodzinie niedziel i świąt kościelnych,

f) religijne obchodzenie rocznic i jubileuszy małżeńskich i rodzinnych.
Ad. 3.

Zrealizowanie zamierzeń stanie się łatwiejsze, jeśli Duszpasterz za-programuje pracę, podzieli ją na etapy, wyznaczając konkretne zadania współpracownikom (także świeckim). Np. zamierzając założyć grupę duszpasterską trzeba zaprosić do niej odpowiednich ludzi, innych do grupy różańcowej, innych do charytatywnej, innych do powołaniowej.

Uwaga – zauważamy, że dzisiaj często nie wystarczy ogłoszenie z ambony, aby zebrać 15 kandydatów do Róży albo 10 chętnych nauczycieli lub rolników do wyjazdu na rekolekcje zamknięte, bądź na spotkanie modlitewne młodzieży KSM … Konieczny jest kontakt osobisty, obudzenie (bądź odkrycie) zainteresowań, ukazanie konkretnego miejsca dla konkretnego działania oraz towarzyszenie początkującej grupie przez jakiś okres.

Dużą rolę (podstawową) w zaprogramowaniu działania duszpasterskiego ma zawsze KOLĘDA oraz kontakt z istniejącymi już w parafii grupami.

Ogólna zasada nowoczesnego duszpasterstwa (sprawdzona w warunkach sekularyzacji zachodniej) jest następująca: parafia powinna stać się wspólnotą, a możliwe to jest, jeśli istnieją wspólnoty mniejsze, dynamiczne, jedynie zdolne zatrzeć anonimowość (pasywność) wiary.

IV. Dynamizacja apostolska świeckich

Formacja wiary jest stałym procesem, który dotychczas realizowany jest przez katechizację dzieci i młodzieży, przepowiadanie słowa Bożego, życie sakramentalne itd.

Zasadniczy ciężar odpowiedzialności spada na Kapłana działającego w miejscu sakralnym.

Cała pozostała przestrzeń (ulica, miejsce pracy, miejsca spotkań i rozrywki, TV…) stwarza okazję do antyewangelizacji. Także rozwój sekt ukazuje dziś braki duszpasterstwa Kościoła.

Trzeba budzić świeckich do większej odpowiedzialności za poznanie wiary i jej przekaz.

– szczególna rola i potrzeba liderów świeckich (animatorów),

– grupy modlitewne i apostolskie,

– Synod plenarny (grupa istniejąca w każdej parafii, działająca we-dług ustalonego programu),

– rola rekolekcji zamkniętych i domów rekolekcyjnych w tworzeniu grup duszpasterskich.

Tematem prac w tym roku ma być rodzina, jej blaski i cienie, oczekiwania, przygotowanie do małżeństwa etc. Zespoły parafialne rozpoczną w tym roku pracę od studium dokumentu nt. rodziny. Zakończenie pracy powinno przynieść wykonanie jakiegoś konkretnego zadania, aby nie pozostać na „omówieniu”, „przegadaniu czasu”.

Pomoce:

« Familiaris Consortio », adhort. apost. Jana Pawła II z 22. Xl 1981 r., Instrukcja Episkopatu Polski dla duchowieństwa o przygotowaniu do małżeństwa, Program duszpasterski Komisji Episkopatu d.s. Duszpasterstwa Ogólnego 1993/94, Katowice 1993,

„W trosce o polską rodzinę”. II Polski Synod Plenarny. Teksty robocze. s. 293-307 Konstytucja Duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym (,,Gaudium et spes”)

Metropolita Przemyski X Józef Michalik

2017-06-16T19:35:08+00:00 01 października 1993|Inne|