Konsekracja Biskupa ks. dra Józefa Michalika – relacja i przemówienie Ojca Świętego

W dniu liturgicznego wspomnienia św. Jadwigi Śląskiej, a także w ósmą rocznicę swego wyboru na Stolicę Piotrową, Jan Paweł II udzielił sakry biskupiej nowemu Ordynariuszowi diecezji gorzowskiej ks. prałatowi Józefowi Michalikowi.

Ks. biskup Michalik urodził się 20 kwietnia 1941 r. w Zambrowie, w diecezji łomżyńskiej. Po ukończeniu tamtejszego  seminarium otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze łomżyńskiej 23 maja 1964 r. Dalsze studia odbywał na ATK, gdzie w roku 1968 otrzymał stopień magistra teologii dogmatycznej. W r. 1972, po studiach na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza „Angelicum” w Rzymie, otrzymał tytuł doktora teologii na podstawie pracy „Kościół i jego odnowa według Andrzeja Frycza Modrzewskiego”. W swojej diecezji pełnił funkcję wykładowcy w seminarium oraz wicekanclerza w Kurii Biskupiej. W r. 1978 został mianowany rektorem Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie. Jednocześnie ks. prałat Michalik pracował w Papieskiej Radzie Świeckich, ostatnio jako kierownik sekcji do spraw młodzieży. W okresie Synodu Biskupów, poświęconego zadaniom rodziny chrześcijańskiej (1980), brał czynny udział w związanych z nim pracach, zaś z tytułu pełnionych funkcji, był jednym z organizatorów światowego zgromadzenia młodzieży w Rzymie z okazji Roku świętego (1985), oraz pierwszego Światowego Dnia Młodzieży (1986).

Konsekracji dokonał Jan Paweł II w Bazylice św. Piotra. Z Papieżem, jako współkonsekratorzy, koncelebrowali kardynałowie Eduardo Pironio, przewodniczący Papieskiej Rady Świeckich oraz  Henryk Gulbinowicz, metropolita wrocławski. Obecni byli kardynałowie: A. Casaroli, B. Gantin, O. Rossi, A. Sabattani, L. Dadaglio, i A.M. Deskur oraz liczni arcybiskupi i biskupi. Polski Episkopat reprezentowali biskupi: Jerzy Ablewicz; Ignacy Jeż, Piotr Krupa, Kazimierz Majdański, Stanisław Napierała, Juliusz Paetz, Józef Rozwadowski, Paweł Socha i Jan Wosiński. Władze PRL reprezentował m.in. Jerzy Kuberski, przewodniczący Delegacji Rządu do stałych kontaktów ze Stolicą Apostolską. W Bazylice zgromadzili się liczni pielgrzymi, przybyli głównie z diecezji łomżyńskiej i gorzowskiej, około 800 osób. Byli też m.in. przedstawiciele rzymskiego ośrodka San Lorenzo, z którym od samego początku prałat Michalik był blisko związany, oraz grupa młodzieży z Wenecji. Poniżej zamieszczamy tekst papieskiej homilii, wygłoszonej w języku włoskim i polskim podczas Mszy św. Konsekracyjnej.

(przedruk: L’Osservatore Romano Nr 10/86)

 

Przemówienie Ojca Św. czasie konsekracji biskupa Józefa Michalika w Bazylice św. Piotra

Niech cię przyjmie twój Kościół, niech cię przyjmie zgromadzenie Biskupów.

1. „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił…” Te słowa Proroka Izajasza rozbrzmiewają zawsze Bożą mocą w naszych duszach podczas konsekracji nowego biskupa, który otrzymując pełnię Kapłaństwa staje się uczestnikiem Kolegium Apostolskiego. Jak naucza Kodeks Prawa Kanonicznego, „Biskupi, którzy z Bożego postanowienia są następcami Apostołów, przez Ducha Świętego, który został im dany … otrzymują zadanie uświęcania, nauczania i rządzenia” (KPK, kan. 375. par. 1 i 2).

Drogi Księże Prałacie Józefie, który otrzymasz sakrę biskupią,

Drodzy Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,

Drodzy wierni, którzy uczestniczycie w tym pełnym wymowy obrzędzie liturgicznym! Zgromadziliśmy się wokół ołtarza Ofiary Eucharystycznej z radością, a także z wielkim drżeniem, bowiem ten wypełniony przez nas wzniosły akt wymaga głębokiej wiary, opartej na absolutnej pewności bóstwa Chrystusa i Jego zbawczej misji. Kościół trwa przez wieki i jest obecny na wszystkich miejscach ziemi dzięki tajemniczej rzeczywistości, jaką jest sukcesja apostolska. Misję, którą Syn Boży, Jezus Chrystus, Słowo Wcielone, otrzymał od Ojca, kontynuowali z Jego woli i poprzez Jego bezpośrednie w nich działanie Apostołowie, którym dał władzę nauczania, kapłańskiej posługi i rządzenia; od Apostołów przeszła ona na ich następców, biskupów, i tak będzie do końca historii ludzkości: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20,21).

Wierzymy w owo trwające od czasów Chrystusa i Apostołów przekazywanie Bożych mocy, które przechodzą z biskupa na biskupa poprzez włożenie rąk i wezwanie Ducha Świętego.

2. Także ty, umiłowany Bracie, otrzymasz za chwilę pełnię Kapłaństwa.

Podniesienie do godności biskupiej i włączenie do Kolegium Biskupów jest z pewnością dla człowieka wielkim zaszczytem: biskup bowiem posiada władzę Chrystusa i może ją przekazywać innym. Ale jest to także wzniosła i stawiająca wymagania służba Chrystusowi i Kościołowi.

Wielka też jest jego odpowiedzialność przed Bogiem i przed ludźmi, ciążą na nim pasterskie zadania. Już prorok Izajasz wyliczył obowiązki tego, którego Duch Święty wybiera i posyła, by niósł ludziom zbawienie: winien obwieszczać radosną nowinę o Prawdzie, opatrywać rany serc złamanych i przepowiadać miłosierdzie Pana. Z tego powodu biskup musi być całkowicie oddany Bogu i ludziom, jako nauczyciel, przewodnik, animator, nie szukający nigdy ludzkich korzyści.

Św. Paweł przypomina to Tymoteuszowi: „Wzorem bądź dla wiernych w mowie, w obejściu, w miłości, w wierze, w czystości. Przykładaj się do czytania, zachęcania, nauki. Uważaj na siebie i na naukę, trwaj w nich! To bowiem czyniąc i siebie samego zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”.

Pragnę teraz odczytać po polsku słowa śp. Kardynała Wyszyńskiego. Pierwsze z listu do ojca z dnia 11 maja 1946 roku, w przededniu konsekracji na Jasnej Górze: „Biskupstwo ma w sobie coś z krzyża, dlatego Kościół wiesza biskupowi krzyż na ramionach. Na krzyżu trzeba umrzeć sobie, bez tego nie ma pełni kapłaństwa. Brać krzyż na siebie nie jest łatwo, choćby był złoty i wysadzany kamieniami”. Dziesięć lat później, również w liście pisanym z więzienia do ojca, 16 marca 1956 roku pisze: „Biskup ma obowiązek działać nie tylko słowem, posługą liturgiczną, ale także i ofiarą cierpienia”. Dlatego zawsze, ale szczególnie w naszych czasach, Pasterz winien być skałą Prawdy, a jednocześnie mieć serce pełne miłości, aby każdy człowiek w swojej życiowej wędrówce mógł się na nim oprzeć i jego uchwycić.

4. Odpowiedzialna posługa Biskupa w Kościele wymaga, aby wierni byli z nim zjednoczeni serdeczną życzliwością, synowskim posłuszeństwem i nieustanną modlitwą. Święty Augustyn, przejęty obowiązkami Pasterza, który przewodniczy ludowi na drodze do zbawienia, mawiał do wiernych: „Być może wielu zwykłych chrześcijan zdąża do Boga drogą łatwiejszą od naszej, idąc tym szybciej, im mniejszy ciężar odpowiedzialności spoczywa na ich barkach. My natomiast będziemy musieli zdać sprawę Bogu przede wszystkim z naszego życia jako chrześcijanie, a następnie w sposób szczególny z wypełnienia naszej posługi jako pasterze” (Serm. 46 1-2). Swoją owczarnię prosił więc św. Augustyn o pomoc i zrozumienie.

Drodzy bracia: „Słuchajcie Biskupa, aby Pan nas wysłuchał” (św. Ignacy z Antiochii.  List do Polikarpa VI). Modląc się codziennie za waszego Biskupa, aby zawsze był mocny w wierze, odważny wobec zła i błędu, wrażliwy  i miłujący wszystkich, cierpliwy i miłosierny.

A ty, drogi Bracie, który dzisiaj stajesz się biskupem w Kościele Chrystusowym, aby oświecać, prowadzić, bronić i uświęcać lud odkupiony przez Pana, powtarzaj z ufnością i radością: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham!” (J 21,17).

Najświętsza Maryja Panna, Królowa Apostołów, obecna wśród nas, tak jak była obecna w wieczerniku jerozolimskim w chwili zesłania Ducha Św., w dniu Pięćdziesiątnicy, niechaj ci towarzyszy, niech ci pomaga w posługiwaniu i dawaniu świadectwa w wybranej dla ciebie przez Ducha Św. diecezji gorzowskiej.

Do wszystkich wiernych Kościoła w Gorzowie kieruję serdeczne pozdrowienie oraz życzenie, aby posłuszni głosowi swego Biskupa, Nauczyciela wiary, wzrastali coraz bardziej w miłości Chrystusowej. Wszystko to zaś dokonuje się w dniu świętej Jadwigi. Idziesz, drogi Bracie, do metropolii wrocławskiej, w pobliże sanktuarium tej świętej, której zadaniem było łączyć narody. Było i nadal jest. Tej przedziwnej świętej, oblubienicy, matki, wdowy, mniszki, której dane było poświęcić syna na progu przedmurza chrześcijaństwa, które już wtedy się rysowało i to aż do ziemi śląskiej. Idziesz do tego Kościoła śląskiego. Polecamy cię wszystkim Świętym Patronom naszej Ojczyzny, polecamy Cię w sposób szczególny świętej Jadwidze. Niech cię przyjmie twój Kościół, niech cię przyjmie zgromadzenie Biskupów Kościoła na ziemi polskiej, niech cię przyjmą kapłani, rodziny zakonne i cały Lud Boży. Niech ci Chrystus, Książę Pasterzy, błogosławi na drodze twojego pasterskiego posługiwania. Szczęść Boże.

Za: Gorzowskie Wiadomości Kościelne. Organ Urzędowy Kurii Biskupiej. Rok XXX. Listopad-grudzień. Nr 11-12.
2017-11-29T20:53:12+00:00 30 października 1986|Teksty|