Królowa Rokitniańska

Zobaczcie, jaka zdumiewająca, jaka piękna lekcja idzie z Sanktuarium Rokitniańskiego, w którym od wieków Maryja stoi na straży tego, co katolickie i polskie. Przez wieki całe ten biały orzeł na jej piersiach pozostał nietknięty. Ustrzegła go nawet w najtrudniejszych latach hitlerowskich prześladowań. Strzegła tego orła i dawała go innym. Malowano kopie Jej obrazu rokitniańskiego i one także zasłynęły cudami. Oto wola Maryi, żeby tu, w tym miejscu, to wszystko co nasze, rodzime, co z tej ziemi pochodzi, było uszanowane, żeby nie było zmarnowane, ale przyjęte z miłością; z miłością synowską, dziecięcą, która jest gotowa nie tylko do deklaracji, ale i do ofiar.[1]

Prawdziwa pobożność nie polega na jakimś przemijającym uczuciu, ale pochodzi z wiary i poprzez miłość prowadzi do naśladowania cnót Maryi (por. KK 67). Odkrywać na nowo „heroiczną wiarę Maryi” to iść z Nią nieustannie na spotkanie Ducha Św., który zapoczątkował i dalej prowadzi dzieło uświęcenia, to coraz lepiej „poznawać zbawczą tajemnicę Chrystusa” (Jan Paweł II, Redemptoris Mater, 27). (…)

Korona jest symbolem władzy królewskiej, a więc najwyższej. Chcemy, żeby Maryja czuła się Królową nie tylko całej Polski, ale wzięła w szczególną opiekę naszą umiłowaną diecezję. Niech zstąpi do nas z wysokiej Jasnej Góry, niech przyjdzie bliżej, na pagórek rokitniański, i niech się poczuje Królową-Matką odpowiedzialną także za nasze miasta i wioski, za naszych biskupów i kapłanów, za zakonników i siostry zakonne, za alumnów i ich rodziny, za każdą rodzinę – tę zjednoczoną i tę rozbitą, za człowieka, żyjącego w radości, pokoju czy strapieniu, za będących na drodze zbawienia i za zaplątanych w grzech.  – Za wszystkich, także za poczętych dopiero pod sercem matek. – Oto nasze troski, nadzieje i całe bogactwo naszej diecezji. Chcemy je oddać, chcemy je zawierzyć dłoniom najpewniejszym, dłoniom matczynym, bo to zawierzenie Maryi jest najlepszą drogą do Chrystusa (por. Jan Paweł II, Redemptoris Mater, 46). (…)[2]

+ Józef Michalik

[1] Z kazania wygłoszonego podczas dożynek diecezjalnych w Rokitnie 16 VIII 1987 r.

[2] Z listu pasterskiego do wiernych „Z Maryją w nowe Tysiąclecie” Gorzów Wlkp. 15 VIII 1987 r.

2019-06-14T21:48:54+00:00 14 czerwca 2019|Varia|