„O Ducha Świętego, źródło żywotności naszej posługi”

Program duszpasterski Archidiecezji Przemyskiej na R.P 1997/98.

 

Nowa ewangelizacja, którą wyzwala rok 2000 – święty, jubileuszowy rok, ma stać się czasem radości z odpuszczenia win, radości nawrócenia mówi Jan Paweł II (Tertio millennio adveniente, 32).

Tematem wyznaczonym przez Ojca Świętego na rok obecny jest Duch Święty w swej zbawczej misji.

Najbliższy rok pomoże nam podjąć przygotowania, które może poszerzą horyzonty naszej wiary. Nawrócenie i świętość nigdy nie dają się zamknąć tylko do wymiaru indywidualnego, jakkolwiek bez osobistego przeżycia jednostki każda idea ryzykuje, że pozostanie na płaszczyźnie teorii lub stanie się ideologią.

W najbliższym roku duszpasterskim będziemy realizować nasze dotychczasowe duszpasterstwo, karmiąc siebie i lud Pana nam powierzony Słowem Bożym i sakramentami, ale spróbujmy w naszej posłudze wyakcentować w nieco szczególny sposób pewne prawdy i żywszymi uczynić pewne praktyki duszpasterskie.

Ducha Świętego szukać będziemy naszą szczególną modlitwą, osobistą i wspólnotową.

Rok po kanonizacji św. Jana z Dukli dostarcza szczególnej motywacji, aby w każdej Mszy świętej, przywoływać imię świętego naszego Patrona, a w nauczaniu czynić to w kontekście wizyty Ojca Świętego w Dukli i Krośnie.


I Papieskie zalecenia z Krosna

Ponowna lektura wskazań Ojca Świętego z Dukli i Krosna, a także ubogacona nauczaniem z całej czerwcowej pielgrzymki Następcy św. Piotra, pomoże nam należycie zorientować się w najbardziej żywotnych problemach naszego duszpasterstwa.

Wiara nadaje sens wszystkim naszym wysiłkom. Pomaga odkryć prawdziwe dobro, ustala prawidłową hierarchię wartości, przenika całe życie (Jan Paweł II, Dukla, 9.06.1997 r.).

Światło wiary jest w życiu ochrzczonego przewodnikiem niezwykłym i szczególnym w ustaleniu świętego porządku naszego myślenia, jakim jest hierarchia wartości. Ten święty porządek w myśleniu i czynach, w wyborach i pragnieniach nie może zniknąć z naszego nauczania.

Innym, szczególnym „krośnieńskim postulatem” Papieża jest pode-rwanie dążeń naszych aż po świętość. Archidiecezja prowadzi szereg procesów kanonizacyjnych i beatyfikacyjnych, ale świętość to zadanie dla każdego i wszystkich. Trudne i piękne. Źródłem świętości jest Duch Święty, który uświęca ludzi i świat poprzez posługiwanie Kościoła. Pośrednikami darów Ducha Świętego stają się ludzie święci.

Jan ten święty zakonnik piękną, bieszczadzką ziemię nie tylko rozsławił, ale przede wszystkim uświęcił…

Potrzebni są ludzie świeccy rozumiejący potrzebę stałej formacji wiary… potrzeba duchowości, tego wewnętrznego związku z Chrystusem i Kościołem aż do świętości (Jan Paweł II, Krosno, 10.VI.97 r.).

Parafie nasze powinny ciągle być tym miejscem szczególnie żywotnym, gdzie ludzie mają dostęp do wiary i źródeł świętości. Papież nie zawaha się nazwać Kościołem farnej parafii, co w teologii staje się poważną nowością: Parafia jest ostatecznym umiejscowieniem Kościoła, a poniekąd samym Kościołem (Jan Paweł II, Christifideles laici).

Dobrze prowadzona parafia i każda wspólnota ludzka stwarza szczególną okazję do skutecznej formacji i to z różnych racji. Najpierw w naszym wypadku dlatego, że, gdzie dwóch albo trzech zbiera się w imię moje, tam Ja jestem pośród nich (Mt 18, 20), a następnie dlatego, że dobra wspólnota domaga się rezygnacji z własnego nieuporządkowanego „ego” na rzecz innych, ofiarując na to miejsce okazję do ofiary, trudu, do poznania prawdy o nas, o ludziach i o świecie.

Podstawą wiedzy jest tęsknota za wiedzą, stałe poszerzanie horyzontów myślowych rozwija człowieka.

Stała formacja wiary powinna nam pomóc odkrywać na nowo Kościoła w swej Tajemnicy, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, który działa przez posługę hierarchii i każdego z ochrzczonych, udziela łaski poprzez sakramenty, ale też dzięki charyzmatycznej posłudze apostołów budzonych do czynu wśród ludzi świeckich.


II Program papieski – ogólnokościelny

Perspektywa przygotowań do roku 2000 może się okazać jedynie skuteczną dzięki Duchowi Świętemu, stwierdza Papież w Tertio, Millenio adveniente.

Jubileusz rocznicy narodzin Chrystusa ma przynieść radość z odpuszczenia win, radość nawrócenia (Jan Paweł II, tamże, 32).

Warto przeto postępować na drodze nawrócenia i skorzystać z konkretnych (niektórych przynajmniej) zaleceń Ojca Świętego: stanąć w prawdzie o sobie, zauważyć też antyświadectwa i zgorszenia, które dokonują się w naszym otoczeniu:

· podjąć pokutę z błędów niewierności, niekonsekwencji, zaniedbań;

· naprawiać grzechy, które rozbiły jedność (nietolerancja, przemoc religijna);

· obojętność religijna, którą przezwyciężajmy;

· szacunek dla życia i rodziny;

· wrażliwość na jedność w wierze i jej poprawność (błędne tendencje teologiczne);

· posłuszeństwo wiary wobec Urzędu Nauczycielskiego Kościoła;

· przyjęcie i poznanie nauki Soboru Watykańskiego II.

Ponowne odkrycie Ducha Świętego (nr 44) i Jego działania w Kościele. Bierzmowanie jako sakrament szczególnych darów Ducha Świętego, danych ochrzczonemu, a przez nich całej dojrzewającej wspólnocie wierzących. Troska o lepsze przygotowanie do przyjęcia tego sakramentu ukazana jest w instrukcji, którą znają nasi duszpasterze.

Duch Święty jest również dawcą innych charyzmatów i darów, a wśród nich jawi się szczególną „łaska Apostołów” dana Kościołowi. On to jest także sprawcą nowej ewangelizacji, czyli odzyskiwania dla wiary tych, którzy ją utracili.

Warto pamiętać, że nieograniczone jest działanie Ducha Świętego, ale ma ono szczególny wyraz w każdym z sakramentów. Prawda ta bliska jest wierze Kościoła od samych początków jego misji.

Sprawując Eucharystię (rok pokongresowy!) pamiętajmy o tym, co już Ojcowie Kościoła uczyli o roli Ducha Świętego w tym wielkim sakramencie uświęcania. Św. Jan Damasceński (+ 754) z zachwytem przyjmuje tę prawdę: Podobnie jak wszystko, czego dokonał Bóg, dokonał mocą Ducha Świętego, tak również teraz działanie Ducha Świętego sprawia to, co jest wyższe ponad naturę, co tylko wiarą poznać możemy… I jeśli ty teraz zapytasz: jak chleb może stać się Ciałem Chrystusa, a wino i woda Krwią Chrystusa, to ja podobnie ci odpowiem: Duch Święty z nagła zstępuje i dokonywa tego, co przewyższa rozum i pojęcie.

Św. Efrem swą poetycką wypowiedź czyni świadectwem wiary: W Twym chlebie żyje Duch, który nie może być spożyty; W Twym winie płonie ogień, który nie może być wypity (Pieśń o Eucharystii).

Rozwój pobożności sakramentalnej pogłębi naszą wiarę i pomoże na co dzień pogłębić więź z Duchem Świętym (napoi nas swą łaską).

Najświętsza Maryja Panna – pierwsza osoba posłuszna Duchowi Świętemu – jest w stanie pomóc nam swą modlitwą w dotarciu do źródeł Bożej łaski. Naśladowanie Jej niechby stało się otwieraniem na pokorę i duchowe ubóstwo (służebnica Pana!), na nabycie nowych motywów do ofiarnej i pogodnej, a przy tym w pełni ludzkiej posługi kapłana – pośrednika między Bogiem a człowiekiem.

W roku „Ducha Świętego” warto przez modlitwę – nową (odnowioną) i gorliwszą, ponownie odkryć Jego obecność:

· w Kościele (tu szczególnie łaska, dar apostołów, urzędu nauczycielskiego, sakramentów);

· w świecie, gdzie należy przyjmować znaki czasu i rozpoznawać w nich działanie Ducha Świętego;

·    z nowym zapałem przygotować się i realizować nową ewangelizację;

· promując apostolstwo laikatu, dowartościowywać (nierozłącznie!) nauczycielskie zadania kapłanów (funkcja profetyczna).

Perspektywy naszej pracy wyznaczy nadzieja chrześcijańska, która jest cnotą oczekiwania na nagrodę wieczną i ponowne przyjście Pana.


III Rok św. Jana z Dukli – pokanonizacyjny

Kanonizacja zwykłego prezbitera, posługującego nadzwyczajnie w zwyczajnych warunkach, dla każdego z nas realizujących codziennie swą posługę wśród ludzi, staje się wyniesieniem do chwały naszego szarego kapłaństwa. Ono też powinno być drogą do świętości. Nie tylko męczeństwo, ale i codzienność!

Patrzę nieraz na konfratrów dobiegających do wieku emerytalnego. Zabiegani gorliwi budowniczowie i aktywiści ambony, jakże im niejednokrotnie ciężko zauważyć potem wartość cierpienia, modlitwy, pozornej tylko nieprzydatności. Drodzy Bracia, dziękujcie nieustannie za to, co już dokonaliście, ale przykładem życia przygotujcie i nas do emerytury (jeśli Pan pozwoli). To przecież czas największej miłości Pana, dany na przygotowanie spotkania z Nim, czas szczególnego dojrzewania wiary i nadziei, który łatwo zmarnować próbami zatrzymania czasu. Św. Jan na koniec życia został odsunięty od gwardiańskich i przełożeńskich funkcji, jego „pierwsze miejsce” stało się ponownym odkryciem konfesjonału i duszpasterstwa personalnego. Zaczął wreszcie mieć czas dla innych, na tyle, na ile go inni potrzebowali, a nie na tyle, ile mógł go im dać. Niewidomy starzec był jak magnes, przyciągał ludzi do klasztoru i do Pana.

Jeden z naszych dostojnych konfratrów udzielił w tych dniach wywiadu nt. swej pracy w Kościele i dla Kościoła: usłyszeliśmy, że zaledwie ma czas na Mszę św., ale już nie zawsze na brewiarz.

Bywają różne smutne świadectwa zamierającej hierarchii wartości, zamierającej na oczach Kościoła wrażliwości wiary. Aktywizm działań, eksplozja pomysłów czy błyskotliwość bez modlitwy, bez pokory czyniącej miejsce Duchowi Świętemu i drugiemu, obok nas człowiekowi, nie będzie budowaniem na skale wiary, ale na lotnym piasku, który nawiał wiatr współczesności.

Kapłaństwo nasze mogłoby ubogacić się głębszym zrozumieniem „ojcostwa” duchowego. Ojcem nie przestaje się być nigdy, żadne warunki nie mogą zwolnić nas od troski ojca w wierze ojca, który rodzi dla nieba, który przestrzega doświadczeniem, słowem i modlitwą, uczy przykładem, ale nie siebie promuje i nie swój interes ma na celu, ale tych, którzy mieszczą się w jego ojcowskiej trosce.
a/ Zadania pokanonizacyjne

Skuteczne duszpasterstwo jest umiejętnym na drodze zbawienia połączeniem celów i perspektyw dalekosiężnych z doborem metod i środków zastosowanych w konkretnym czasie i przez odpowiednio dobranych ludzi.

Z bogatej panoramy przedstawionej nam przez Ojca Świętego w czasie ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny (od 31.05. do 10.06.1997 r.) postanowiłem zwrócić uwagę na trzy elementy, wyjęte z nauczania pa-pieskiego w Dukli i Krośnie:

· miłość do ziemi (szczególnie ważne wobec przemian zachodzących w Polsce i Europie!),

· wierność tradycji,

· katolicki laikat.

Omówiłem te trzy zadania w liście pasterskim Kanonizacja św. lana z Dukli i nauczanie Ojca Świętego darem dla naszego Kościoła z dnia 29.VI.br., i mam nadzieję, że są realizowane, że wejdą do naszych pro-gramów parafialnych także na najbliższy rok.

Peregrynacja relikwii Św. Jana, która jest przewidziana w najbliższym roku, pomoże nam poznać bliżej naszego św. Patrona, a pod jego patronatem zrealizować trzy powyższe zadania. Ufam, że kaznodzieje rekolekcyjni otrzymają od Księży proboszczów niniejszy program do wglądu i pomogą parafiom do zrealizowania zadań.
b/ Szczególne zadania

1. Kapłani

Nasza formacja wiary realizowana jest na różny sposób i trzeba robić wiele aby zachować wewnętrzną wierność naszym „tradycjom”, formującym duchowość prezbiterium diecezjalnego. Nie zawsze jednak zdajemy sobie sprawę, jak wielkim naciskom współczesnej mentalności podlega polski ksiądz, jak (nieświadomie?) wielu z nas przyjmuje sposób myślenia, skalę ocen i metod stosowanych przez otoczenie zlaicyzowane i zdesakralizowane. Nie ma to nic wspólnego z inkulturacją ewangelii, ale jest przejawem „cierpliwości” lub pasywności naszego kapłańskiego ducha.

Przemianom ulega nasz styl zewnętrzny, łatwy do zaobserwowania w nowych zwyczajach, budujących relację między samymi księżmi oraz relację do pracy w szkole, posługi w Kościele czy kancelarii parafialnej. Zmieniające się warunki życia i stylu powinny mieć na uwadze troskę o zachowanie tego, co ważne i czego nie wolno zaniechać:

– modlitwa kapłańska indywidualna i wspólna między księżmi („Wieczerniki” kapłanów) oraz z ludźmi. Stąd konieczność pełnej obecności (wszystkich kapłanów pracujących w parafii) na wszystkich nabożeństwach i Mszach Świętych odprawianych w „moim” kościele czy kaplicy. Nigdy dosyć modlitwy w życiu księdza – oto klucz heroicznego wzrostu bł. O. Honorata, który 7 godzin dziennie spędzał na modlitwie, a przez to skutecznie kierował 16-ma założonymi zgromadzeniami za-konnymi.

– grupy duchowości kapłańskiej. Wprawdzie kapłaństwo diecezjalne ma swój wielki charyzmat ludzkiej samotności, która woła wprost o zjednoczenie z Chrystusem, ale wyrazem szczególnym tej z Nim jedności jest bliskość i przyjaźń między księżmi. Potrzebna jest właściwa motywacja tych spotkań i niemała troska Dziekana i konfratrów, a także kolegów kursowych o każdego z nas, a szczególnie wtedy, kiedy rozpoczyna się czas „odstawania” od reszty, unikania braterskich kontaktów. Tworzenie grup duchowości kapłańskiej, które zaczyna kiełkować w kilku naszych rejonach widzę jako godne uwagi i podtrzymania.

– rekolekcje coroczne, dni skupienia i osobistej pokuty (postu), spotkania comiesięczne neoprezbiterów lub dni formacyjne starszych roczników, konferencje rejonowe i dekanalne powinny utrzymać swój charakter modlitewny i pomóc w pogłębianiu wiedzy w kościelnych dyscyplinach naukowych.

–    humanitas kapłańska przejawia się w naszym stylu życia, w tej dobrze zrozumianej relacji do odpoczynku (księdzem nie przestaje się być na wakacjach), do dóbr materialnych (pamięć o rodzicach i comiesięczna pamięć o biednych).
2.    Synod diecezjalny

Przypomnieć pragnę o obowiązku powołania grupy synodalnej (jednej lub więcej) w każdej parafii lub wspólnocie duszpasterskiej. Praca tych grup nad poszczególnymi schematami, dokonująca się pod przewodnictwem Księdza Proboszcza (lub jego delegata), staje się metodą bardzo praktyczną, zmierzającą do rozeznania się w problematyce życia diecezji, do podjęcia decyzji zmierzających do uporządkowania naszych lokalnych zwyczajów ale i do pogłębienia spojrzenia na Kościół z wiarą i większą odpowiedzialnością.

Wzajemne zbliżenie się kapłanów i świeckich pozwoli na lepszą współpracę z radą duszpasterską, którą powołać będzie trzeba w każdej parafii po zakończeniu Synodu. Warunki powołania członków i ich zadania mamy teraz okazję zarysować w roboczych grupach i przyjąć w czasie głosowań na uroczystej sesji.

Pierwsze 4 schematy zostały, jak wiemy, już przyjęte. Czas przeto nagli, aby odbyło się to z udziałem wszystkich parafii, (a nie tylko 201, jak to ma miejsce aktualnie).
3.    Ruchy i stowarzyszenia katolickie

Odkrywanie przydatności naszej kapłańskiej misji i posługi odbywa się na styku z laikatem. Dobre zrozumienie kapłaństwa musi prowadzić do tęsknoty za ożywieniem (i obudzeniem) głodu wiary i chęci pracy dla Jezusa i Kościoła wśród świeckich.

Metodologia pracy, jaką ofiarowują stowarzyszenia katolickie czy ruchy modlitewne staje przed nami jako dobra pomoc do wypełniania zadań solidnej formacji katolickiego laikatu.

W Archidiecezji rozpoczęły pracę: Katolickie Stowarzyszenie Nauczycieli i Wychowawców (w kilku ośrodkach zaledwie), Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Lekarzy i Pielęgniarek, KSM.

Akcja Katolicka – jako grupa szczególnie związana z biskupem i proboszczem jest w każdej diecezji stowarzyszeniem szczególnej troski i nadziei duszpasterskiej zgodnie z myślą Ojca Świętego (por. Kros-no, 10. 06.1997r.).
c/ dzieła popielgrzymkowe

– Eucharystia: kult codziennie pogłębiany, zaś „Boże Ciało 1998″ szczególną manifestacją wiary (np. świadectwo pracy i ofiary dla Chrystusa i Kościoła przy 4 ołtarzach lub inny wyraz zaangażowania grup i stowarzyszeń katolickich)

– Bierzmowanie – 1998: głębsze przygotowanie młodzieży i rodzi-ny (poza katechizacją szkolną np. katecheza dorosłych, rekolekcje zamknięte, itp.).

– Zielone Święta rocznicą bierzmowania dla wszystkich parafian (pomóc przeżyć tę uroczystość jako osobiste spotkanie z Duchem Świętym – sprawcą życia nadprzyrodzonego w nas) np. przez dłuższą adorację młodzieży w wigilię Zesłania Ducha Świętego („Wieczernik”).

– Dzień Młodych w Łańcucie (w stałym terminie – niedziela palmowa)

– Nabożeństwo do Ducha Świętego. Upowszechnienie modlitwy do Ducha Świętego (zaczerpnięte z tradycji Kościoła lub poprawnej doktrynalnie praktyki modlitewnej). Śpiew wezwania do Ducha Świętego przed liturgią słowa (lub homilią) zachować, a tam gdzie jeszcze nie jest praktykowany, wprowadzić.

– I rocznica wizyty Ojca Świętego – Spotkanie archidiecezji: Kros-no, kościół Świętych Piotra i Jana – 13.06.1998 r., wspomnienie modlitewne w parafiach -14.06.1998r.

– pielgrzymka archidiecezji do Rzymu (koniec czerwca lub początek lipca 1998 r.). Zwrócić uwagę na przygotowanie duchowe kandydatów reprezentujących każdą parafię, która przyjmowała Ojca Świętego po-przez delegatów obecnych w Dukli i Krośnie, poprzez przyjęcie wska-zań Papieża i modlitwę zań zanoszoną. Wdzięczność za kanonizację św. Jana.

– obecność ewangelii w środkach przekazu, otwartość na prasę katolicką, a szczególnie „Niedzielę” (uczyć lektury, budzić zainteresowanie). Radio katolickie w Jarosławiu i Krośnie (życzliwa promocja i pomoc w ich egzystencji oraz pracy).

Misjonarzy naszych i wszystkich tam pracujących ofiarności i modlitwie Księży, Zakonów i wszystkich parafian polecam gorąco i serdecznie na trud realizowania zadań duszpasterskich w nowym roku, w szczególnej służbie Duchowi Świętemu, przez Chrystusa i mocą Jego błogosławię.
X Józef Michalik Arcybiskup Metropolita Przemyski

2017-06-16T21:48:33+00:00 01 listopada 1997|Inne|