Odezwa Biskupa Nominata dr J. Michalika do kapłanów i wiernych diec. gorzowskiej

NIECH BĘDZIE POCHWALONY JEZUS CHRYSTUS!

Drodzy Bracia i Siostry powierzonej mi z woli Bożej diecezji Gorzowskiej.

Pozwólcie, że z odległego Rzymu, gdzie przez ostatnie lata służyłem Kościołowi Powszechnemu i Polskiemu na powierzonych mi stanowiskach, skieruję do Was moje pierwsze, bardzo serdeczne i pełne zadumy pozdrowienie, płynące z wiary danej nam przez Boga i objawionej w Jezusie Chrystusie.

Ten to Pan nasz jedyny i Zbawiciel ożywia nas wszystkich jednym Duchem i łączy w jeden Kościół św. Kościołowi Bożemu służymy wszyscy, lecz każdy na swój sposób, realizując własne zadania czy to w rodzinie, w środowisku pracy czy też na jakimkolwiek innym miejscu. I tak oto powszechne kapłaństwo wiernych otwiera się na posługę kapłanów i biskupów, aby Kościół coraz pełniej, wypełniany mocą Ducha Świętego, stawał się dla wszystkich znakiem zbawienia (por. KK 1 i 48).

Umiłowany nasz Ojciec Święty Jan Paweł II, który z naszą Ojczyzną i z każdą jej sprawą jest najbliżej i najserdeczniej związany, postanowił powołać mnie i posłać do Was jako biskupa tej pracowitej i znakomitej diecezji Gorzowskiej, położonej na prastarych ziemiach piastowskich.

Trud posługi pasterzowania mam podjąć po wielkich Poprzednikach, którzy u podwalin młodej diecezji kładli odpowiedzialną miłość do Kościoła i Ludu Bożego, nie szczędząc przy tym sił, zdolności, a nawet życia. Będziemy mieli okazję wracać do naszej przeszłości diecezjalnej, aby od dawnej i bliższej historii uczyć się mądrości życia na dzisiaj. Czynić to będziemy, aby nie tylko nie zlekceważyć doświadczenia starszych pokoleń, jeszcze bardziej aby nie zmarnować ich trudów, cierpień i owoców pracy.

Z szacunkiem pragnę przywołać dziś pamięć i wielkie zasługi wszystkich moich Poprzedników, a szczególnie i to z wdzięcznością przypomnieć długoletnie posługiwanie dobrego i mądrego biskupa Wilhelma Pluty, pierwszego Ordynariusza diecezji Gorzowskiej.

Z wielkim uznaniem myślę też o pokoleniach kapłanów, którzy dzielili z Biskupami Gorzowskimi trud odpowiedzialności za zbawienie Ludu i za Kościół w nowych sytuacjach.

Księdzu Biskupowi Administratorowi Diecezji i Wam, utrudzonym Kapłanom diecezjalnym i zakonnym dziękuję całym sercem za dotychczasowy trud i proszę gorąco: nie zostawiajcie mnie samego w moim zatroskaniu o Bożą sprawę w naszej Gorzowskiej diecezji.

Pozdrawiam gorąco wszystkich pracowników instytucji diecezjalnych: Kurii, Sądu i Seminarium Duchownego. Pozdrawiam Rodziny Zakonne pracujące na terenie diecezji. Myślą szczególnie serdeczną obejmuję chorych i cierpiących. Pozdrawiam rodziców, młodzież i dzieci i wszystkich proszę: pomódlcie się za mnie do Pana, abym Waszych nadziei w Bożej sprawie, słusznie pokładanych we mnie, nie zawiódł, ale mógł stać się wszystkim we wszystkich (por. św. Paweł).

O szczególną modlitwę w tych znamiennych dniach proszę Was wszystkich: kapłanów diecezjalnych i zakonnych, siostry zakonne, rodziców, młodzież, dzieci, a zwłaszcza chorych i utrudzonych, aby w dniu moich święceń biskupich ofiarowali za mnie swoje cierpienia.

Dnia 16 października o godzinie 17.30 Ojciec Święty Jan Paweł II, w 8 rocznicę swego wyboru na stolicę św. Piotra, udzieli mi w Bazylice Watykańskiej sakry biskupiej i nałoży mi krzyż posługiwania, który trzeba abyśmy ponieśli wspólną drogą.

Dziś jeszcze nie wiem, jaka to będzie droga. Wchodzę na nią jak Abraham po wyborze przez Boga, napełniony wiarą i ufnością, i żyję nadzieją, że może jednak i ja spotkam na niej nieprzymuszonego Cyrenejczyka i dobrą Weronikę. I wierzę mocno, że będzie mi towarzyszyła wierna Matka Jezusowa, a nade wszystko Wierzę, że w krzyżu Chrystusowym jest miejsce dla każdego z nas i że On jedynie nikogo nie zawodzi, bo jest znakiem Zbawienia prowadzącym do Zmartwychwstania.

Za Ojcem Świętym Janem Pawłem II powtarzam: nie bójmy się i w nasze dni przyjąć Chrystusa, otwórzmy Mu na oścież drzwi naszych sumień i serc. Niech On pośle Ducha Świętego i oczyszcza co nieświęte, umacnia co słabe, niech pomaga nam żyć i zwyciężać w drodze wiodącej do Zmartwychwstania.

Codziennie modlę się za Was i z niecierpliwością oczekuję dnia, kiedy Pan pozwoli mi osobiście spotkać się z Wami, aby zacząć ten wspólny trud, który chcę podjąć wsparty pomocą Matki Bożej Rokitniańskiej, mocą Bożej świętej woli i laski Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Ks. Józef Michalik
BISKUP NOMINAT GORZOWSKI

Rzym, 4 października, w uroczystość św. Franciszka z Asyżu, roku Pańskiego 1986.

2017-11-29T20:41:16+00:00 04 października 1986|Inne|