„Przemienieni – oczekujemy na przybycie Papieża pielgrzyma nowej ewangelizacji”

List pasterski Metropolity Przemyskiego na Wielki Post z dnia 30 stycznia 1997 roku.

Drodzy Bracia Kapłani, Drodzy Diecezjanie.

Przemiana Pana Jezusa, a etapy naszej wiary dojrzewającej

Zaprosił nas dzisiaj Pan Jezus abyśmy z apostołami przeżyli cud Jego Przemienienia na odosobnionej i wysokiej górze Tabor. Nie wie-my co „konsultował” z Eliaszem i Mojżeszem, ale widzimy, że był to rodzaj wprowadzenia apostołów w tajemniczą rzeczywistość pośmiertną w której żyją święci i prorocy. Apostołowie tak są przerażeni, że nie wiedzą co należy mówić (por. Mk 9,6). To uczucie przemieni się w radość, będą bardzo szczęśliwi, gotowi pozostać na górze. Z góry powrócą z jeszcze jednym przesłaniem: Ojciec zaświadcza o Synu, że Go kocha i że chce o tym powiedzieć im, najbliższym Jego przyjaciołom, aby i oni okazali miłość poprzez pełnienie Jego woli.

Wielki Post jest dla chrześcijan czasem „przemienienia”; okresem nawrócenia i posłuszeństwa Jezusowi, który, jest Synem umiłowanym Ojca i należy Go słuchać (por. Mk 9,7).

W jakich sprawach ludzie nie chcą dziś słuchać Bożego Syna? Obserwatorzy życia stwierdzają, że nad światem zawisło obecnie wielkie rozprzężenie moralne. Kard. Karol Wojtyła powiedział kiedyś następujące słowa, które ciągle są aktualne: Stoimy dziś w obliczu największej konfrontacji, jaką kiedykolwiek przeżywała ludzkość. Stoimy w obliczu ostatecznej konfrontacji między Kościołem a anty-Kościołem, Ewangelią i jej zaprzeczeniem. Ta konfrontacja została wpisana w plany Boskiej Opatrzności jest to czas próby, w który musi wejść cały Kościół, a polski w szczególności („Źródło” 3:1997 s. 16).

Dramat grzechu polega na tym, że zamierza znieważyć Boga, ale odwraca się przeciwko człowiekowi, niszczy jego wrażliwość sumienia a wreszcie wyłącza go z grona zbawionych.

Na szczęście widzimy, że naród się budzi i jesteśmy świadkami rzeczy nie do pomyślenia jeszcze kilka lat temu. Wprawdzie elity intelektualne przeważnie milczą, ale budzi się inteligencja, budzi się naród i oto widzimy, że coraz więcej lekarzy i szpitali odmawia wykonywania aborcji, czyli zabijania niewinnych.

Światło zmaga się jednakże z ciemnością – Minister Edukacji Narodowej pod pozorem uświadamiania seksualnego postanowił dokonać „zamachu stanu” na tradycyjną moralność narodu wprowadzając antywychowawczy, demoralizujący przedmiot szkolny, mający charakter instruktażu seksualnego. Tymczasem według przeprowadzonych badań, w żadnym z krajów europejskich nie ma w szkolnictwie przedmiotu, który byłby formą instruktażu seksualnego dzieci już od wczesnych klas szkoły podstawowej, przedmiotu tak deprawującego, jaki wprowadzono uchwałą sejmową w naszej Ojczyźnie (KAI nr 2(292) z 14.01.1997).

Wierzymy mocno w siłę „przemienienia”, która sprawi, że ludzie powoli ale nieustannie dojrzewają do dobra, że Pan Jezus w tym błogosławionym czasie postu nie odmówi swej łaski i weźmie za nas nasze słabości (por. Mt 8,17).

Drodzy Bracia Kapłani, uczyńcie Wielki Post czasem poznania prawdy o naszych metodach duszpasterskich i o potrzebie większej gorliwości. Wielu wiernych zaniedbuje regularne przystępowanie do sakramentu pokuty, a jego masowe sprawowanie, np. w dni przedświąteczne, czy z okazji rekolekcji lub misji, nie sprzyja przeżyciu prawdziwego nawrócenia. Zbyt rzadko sprawowany jest sakrament pokuty w połączeniu z liturgią słowa oraz wspólnotowym przygotowaniem przez rachunek sumienia, obudzenie żalu i umotywowanie poprawy życia. Prawie nie stosuje się wspólnotowego obrzędu pojednania, któ-ry mógłby być lepszym przygotowaniem do indywidualnej spowiedzi i rozgrzeszenia.

Praktyka pokutna ogranicza się często do „wyspowiadania się” z grzechów. Sakrament pokuty i pojednania wyrwany jest z procesu stałego nawracania. Brak ponadto u wiernych świadomości, że istnieją pozasakramentalne formy pokutne, które gładzą grzechy powszednie. Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 1434) wymienia tu: wysiłki podejmowane w celu pojednania się z bliźnim, łzy pokuty, troskę o zba-wienie bliźniego, wstawiennictwo świętych i praktykowanie miłości, która zakrywa wiele grzechów (1 P 4,8).

Zauważalna jest płytka świadomość społecznego, czyli eklezjalnego wymiaru każdego grzechu. Wierni w stopniu minimalnym korzystają z możliwości zyskania odpustów, uwalniających w całości lub w części od doczesnej kary za grzechy. Obserwuje się zanik praktyk pokutnych oraz powierzchowne przestrzeganie dni pokutnych, jakimi są piątki całego roku i okres Wielkiego Postu. Warto wracać do tych spraw w najbliższym okresie.

Program tegoroczny

W tym roku Wielki Post łączy się z bezpośrednim przygotowaniem do pielgrzymki Ojca Świętego, którą Papież przemierzy szlakiem Wojciechowym przed trzecim tysiącleciem nowożytnych dziejów.

Temat ogólny pielgrzymki brzmi: „Z wiarą w nowe tysiąclecie”. Ostatnią stacją pątniczej wędrówki Ojca Świętego będzie Krosno. Te nasze strony, obraz naszego ludu, rozmodlone twarze dzieci i starców, zechce niejako zabrać ze sobą na posługę w Rzymie, jako najmilsze mu, ostatnie wrażenie z Ojczyzny. 10 czerwca w Krośnie nie może zabraknąć nikogo, kto pragnie przeżyć spotkanie z Chrystusem w osobie Jego Namiestnika. Słuchając go, idzie za samym Chrystusem.

Piękny jest temat refleksji wyznaczony dla Krosna: „Świętość owocem wiary”. Nie wystarczy narzekanie na zło i grzech, nie chodzi na-wet o mądrość, inteligencję czy odwagę w wyznawaniu wiary, chodzi o coś piękniejszego i ważniejszego, o coś co rozwija osobowość w sposób najpełniejszy – o świętość, którą osiągnął kolejny kapłan, syn polskiej rodziny, O. Jan z Dukli.

Kościół w Polsce w ostatnich latach, z całym rozmachem i miłością prowadzi formację świeckich, zwłaszcza budząc odpowiedzialność za pogłębienie wiary w grupach i stowarzyszeniach. Jeśli ta formacja ma się udać na miarę nowego tysiąclecia, to musi dążyć do uformowania nowoczesnych świętych. Świętymi powinni być najpierw kapłani i zakonnicy. Oto dlaczego patrzymy z wielką nadzieją na Krosno.

Będzie to pierwsza Kanonizacja, której dokona Papież w czasie pielgrzymki po Polsce, będzie to dzień modlitwy o świętość kapłanów, zakonów i o świętość w życiu codziennym, bo do rangi heroizmu urasta w zepsutym moralnie środowisku uczciwe życie naszych dzieci, młodzieży i rodzin. Ono ratuje świat przed zagładą.

W tym dniu nie będzie sprawowana w żadnym kościele naszej Archidiecezji Eucharystia, bo zechcemy ją składać wspólnie z Papieżem, Stróżem wiary. Uczył niegdyś św. Ignacy męczennik, że bez jedności z Papieżem nie ma prawdziwej Eucharystii, jedności Kościoła ani jedności z Chrystusem i Ojcem.

Zapraszam przeto wszystkich księży diecezjalnych i zakonnych na Mszę świętą w dniu 10 czerwca 1997 roku o godzinie 9.30 w Krośnie. Zachęcony przez Księży Biskupów Metropolii, zaproszenie to kieruję również do wszystkich sąsiednich diecezji, a szczególnie do Kapłanów z diecezji Rzeszowskiej, Zamojsko-Lubaczowskiej, Sandomierskiej i Tarnowskiej.

Program pobytu Ojca Świętego na terenie naszej archidiecezji jest bardzo bogaty i przewiduje kanonizacje bł. Jana – Patrona Archidiecezji, a od 1739 roku Patrona Korony i Litwy, hołd Jego relikwiom w Dukli, poświęcenie kościoła św. Piotra i Jana w Krośnie, koronację łaska-mi słynących wizerunków Matki Bożej z Haczowa, Jaślisk i Wielkich Oczu.

Zdumiewający jest ten żar Papieża, który w 51 roku swego kapłaństwa pragnie spalać się maksymalnie, jak płomień żywej świecy aż do końca. Uszanujmy tę miłość i gorliwiej módlmy się za niego i Kościół.

W czasie ostatniego spotkania Komitet Organizacyjny Pielgrzymki poinformował mnie o złożonych ofiarach i dotychczas wykonanych pracach, zarówno w Ustrzykach Górnych, Dukli jak i Krośnie. Ucieszyłem się słysząc o tak licznych dokonaniach i tak szczerej pomocy wielu z Was. Uradowało mnie zainteresowanie, zapał, pracowitość i wykazane zdolności tylu Kapłanów i Diecezjan. Dziękuję wszystkim za to świadectwo, ale to dopiero początek drogi. Czasu pozostało już niewiele, a trzeba wiele wykonać. Proszę przeto, parafie i ludzi najszczerszych, aby nie odmówili pomocy i modlitwy, bo to na was liczę najmocniej.

Liczę również, że nie odmówią pomocy także Wojewodowie, Gminy i Samorządy, a także instytucje oraz przedsiębiorstwa i firmy. Oprócz pomocy materialnej potrzebna będzie uczynność i gościnność wobec pielgrzymów, którzy przybędą do Krosna z sąsiedztwa i z zagranicy, zarówno wschodniej jak i południowej, bo i tamtejszych wiernych zaprosiliśmy na spotkanie z Ojcem Kościoła Katolickiego.

Wszystkie sprawy praktyczne (np., wydawanie biletów, książeczki liturgiczne, pamiątki i inne) należy załatwiać wyłącznie przez pośrednictwo parafii.

Zbliżający się Dzień Młodych, na który zapraszam w Niedzielę Palmową do Sanoka, będzie realizowaniem pierwszej stacji pielgrzymki z udziałem księży i młodzieży.

Program Kanonizacji i kościelnych uroczystości ma swój najważniejszy aspekt duszpasterski i duchowy. Uda się on jeśli zrealizujemy te zadania. Pisałem już o nich w liście na l listopada ub. roku. Nie możemy przybyć z pustym sercem na takie spotkanie.

A jako zadania widzę:

1. Pogłębianie wiary, odpowiedzialności za Kościół i nową ewangelizację poprzez udział w Akcji Katolickiej, grupie synodalnej lub in-nym stowarzyszeniu katolickim. Poznawanie nauczania papieskiego i pogłębianie wiedzy religijnej poprzez czytelnictwo prasy katolickiej w każdej rodzinie.

2. Pokorniejsza i głębsza modlitwa o odnalezienie Pana Boga i zrozumienia świata i częstsze przeżywanie Mszy świętej (tajemnicy ofiar -nej obecności Chrystusa wśród nas).

3. Łączenie modlitwy i wiedzy religijnej z życiem, a zwłaszcza z pa-mięcią o biednych, o czym przypomina św. Paweł: bylebyśmy pamiętali o ubogich (Ga 2,10).

Moi Drodzy Diecezjanie i Bracia Kapłani,

Przeżyjcie dobrze ten Wielki Post. Niech rozważanie Męki Pana Jezusa na Drodze Krzyżowej i w czasie Gorzkich Zali pomoże nam wszystkim pokochać Zbawiciela i Jego Matkę; rekolekcyjne nauki niech będą prawdziwym i mądrym czasem refleksji oraz wykładem wiary, a spowiedź wielkanocna radosnym przeżyciem odpuszczenia grzechów.

Wszystkim, Drogim Księżom Spowiednikom, potrzebnej cierpliwości i miłości pasterskiej na ten pracowity okres, całym sercem życzę. A wszystkim przeżywającym nadzieję „przemienienia” błogosławię.

Wasz Arcybiskup X Józef Michalik

2017-06-16T21:40:15+00:00 30 stycznia 1997|List pasterski|