Słowo pasterskie do grup parafialnych i świata pracy

Minęło dwadzieścia lat od zakończenia Soboru Watykańskiego II. Dla uczczenia tej rocznicy Ojciec Święty zwołał do Rzymu przedstawicieli biskupów całego świata na Synod, wyznaczając jako temat obrad miejsce świeckich w Kościele i świecie. Będziemy więc cały październik zastanawiać się razem z przedstawicielami laikatu nad godnością i zadaniami świeckich.

Ostatni Sobór przypomniał nam tę prawdę, że przez chrzest każdy człowiek jednoczy się z Chrystusem i staje się uczestnikiem Jego „kapłańskiego, prorockiego i królewskiego urzędu” /KK 31/, to znaczy, że bierze na siebie pełną i rzeczywistą odpowiedzialność za Kościół i za dzieło zbawienia. Każdy chrześcijanin powinien się poczuć jedno z Chrystusem – Kapłanem w walce ze złem i brać na siebie obowiązek zadośćuczynienia za grzechy. Włączając się w zadania Chrystusa – Proroka, człowiek bierze na siebie odpowiedzialność za prawdę Bożą, którą przepowiada słowami i życiem, nie zważając na przeciwności. Królujący Chrystus to dla nas znak władzy nad złem i szatanem pokonanym na krzyżu.

Piękna i ciekawa jest nauka Soboru Watykańskiego II na temat świeckich. Wasza obecność w świecie Bracia i Siostry jest bardzo potrzebna Chrystusowi i Kościołowi. Sobór tak określa zadania tej obecności: „Tam ich Bóg powołuje, aby wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym przyczyniali się do uświęcania świata na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako, i w ten sposób przykładem zwłaszcza swego życia, promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa” /KK 31/. Nikt i nic nie zastąpi Was Bracia i Siostry w wypełnianiu tej misji w świecie. Jesteście odpowiedzialni za przekazywani Ewangelii światu. Macie stawać się „światłością świata” i „solą ziemi”.

Do swoich bardzo odpowiedzialnych zadań musicie się dobrze przygotować. Trzeba więc, byście Ewangelię Chrystusa najpierw sami dobrze poznali. Trzeba, żeby wiara Wasza rozwijała się i nieustannie krzepła w konfrontacji ze światem.

Współczesny człowiek – szybkim rozwojem świata i tempem życia – bywa niejednokrotnie zaskakiwany i zmuszany do moralnych wyborów bez możliwości konsultacji, czy odwołania się do kapłana. Należy więc tworzyć okazję niejako miejsca, gdzie przez systematyczne studium będziemy pogłębiać znajomość naszej wiary.

Takimi wypróbowanymi miejscami, gdzie krzepnie i rozwija się nasza wiara, są grupy, bractwa, stowarzyszenia, wspólnoty modlitewne. Niektóre z nich: oazy, grupy różańcowe, charytatywne, grupy duszpasterstwa rolników i robotników już od szeregu lat działają w Kościele.

Szczególną szkołą laikatu naszej diecezji jest Dom Rekolekcyjny w Sanktuarium Matki Bożej w Rokitnie, w którym swoje rekolekcje odprawiało już tysiące diecezjan i gdzie już tak wielu z Was spotkałem.

Jawią się także nowe formy duszpasterstwa laikatu, gdzie świeccy poprzez refleksję i modlitwę mogą pogłębiać znajomość wiary. Są to grupy odnowy w Duchu Świętym, wspólnoty neokatechumenatu, fokolari i wielu innych. Potrzeba, żeby grup formacji i zaangażowania świeckich powstało coraz więcej. Idźcie w głąb znajomości Kościoła na spotkanie łaski Chrystusa. Starajcie się coraz lepiej poznawać Ewangelię, by ją skuteczniej przekazywać światu jako Dobrą Nowinę o zbawieniu.

Nie wstydźcie się i nie lękajcie być świadkami Chrystusa, bo tylko w tym Imieniu jest zwycięstwo.

Jezusowi Eucharystycznemu i Maryi Matce Kościoła powierzam wszystkich zaangażowanych w grupach, zespołach i wspólnotach modlitewnych i proszę Boga, abyście nie ustawali w szerzeniu dobra i dawali odważne świadectwo żywej miłości Chrystusa w świecie.

Wszystkim, także otwierającym się na nowe wołanie Chrystusa i Kościoła, z serca błogosławię.

Wasz biskup

+ Józef Michalik

Gorzów, 6 czerwca 1987 r.

2017-11-29T21:17:17+00:00 06 czerwca 1987|Inne|